Yavuz Sultan Selim Han döneminde, İran hükümdarı Şah İsmail,
kıymetli  mücevherler ile dolu bir hediye sandığı gönderiyor, hünkâra.
Sandık  açılır. İçinden  çeşit  çeşit  değerli  taşlar,  kıymetli atlas,
kadife  kumaşlar çıkar.

Fakat, sandık açılır açılmaz, etrafa pek fena bir koku yayılır.
Önce,  hiç kimse  bir  anlam veremez, nadide mücevherler ile dolu
sandıktaki bu  fena kokuya.

Sonra, mesele anlaşılır. Sandığın dibine insan dışkısı
doldurulmuş. Yani,  Şah İsmail, aklı sıra, cihan padişahına hakaret
ediyor. Cihan padişahı  emir verir,

"Herkes düşünsün, bu edepsizliğe, Osmanlı'nın şanına yakışacak
şekilde  bir mukabelede bulunmalıyız."

Ve çözümü  yine kendisi  bulur. Aynı şekilde değerli mücevher ve
kumaşlarla süslü bir sandık hazırlatılır. Sandığın içine, o zamanın en
nefis gül kokulu lokumlarından hazırlanmış bir kutu yerleştirilir.
Kutunun altına da, bir satırlık yazıdan ibaret pusula  iliştirilir.
Hediye sandığı, itina ile süslendikten sonra, Şah İsmail'e gönderilir.

Sandık, Şah'ın huzurunda açılır. Sandık açılır açılmaz, etrafa
mis gibi  gül kokusu yayılır.

Mücevher vs. gibi hediyeler takdim edildikten sonra, Osmanlı
Elçisi  Şah'ın tedirgin olmaması için, önce kendisi tatmak kaydıyla büyük
bir  saygı ve nezaketle, Şah İsmail'e lokumdan ikram eder. Bilâhare,
görevliler, huzurda bulunanlara teker teker ikram etmeye başlarlar,
lokumdan.

Şah, bütün bu olup bitenlere bir anlam veremez. Osmanlı Elçisi,
Şah'ın  şaşkınlığını gidermek için, lokum kutusunun altına iliştirilmiş
mütevazı  pusulayı uzatır.

Pusulayı okuyan Şah'ın yüzünde, bu sefer, şaşkınlığın yerini
büyük bir  utanç ifâdesi alır;

Şöyle yazar pusulada:
"İsmail, herkes yediğinden ikram eder."