Yunanistan başbakanı Karamanlis, “Türkiye, kültürüyle AB’yi zenginleştirir.” demiş. Karamanlis yabancımız değil; hatta Emine Abla’mızı öptüğünden beri akrabamız bile sayılır. Şimdi… Karamanlis Enişte, sen öyle diyorsun da bizim 40 yıl hatırı olan; ama “Türk kahvesi” diye istemek zorunda olduğumuz kahveyi alıp “Greek coffee” yapan sizsiniz. Hoş, biz de bizi bire bir yansıtan filmlerimizde çok sevindiğimiz, coşup taştığımız zaman sirtaki oynamaya başladık. (Bakınız ya da anımsayınız: Asmalı Konak filminin, ağanın yaşadığı ve bulunduğu haberinin konağa geldiği sahne. Hatta sirtakilere doyamayıp Hanım Ağa, Yunan tavernasındaymış gibi tabak kırmaya durduydu.) “Yunan, Türk ve Fransız kültürlerinin kendi özellikleri var. Avrupa’nın özelliği de geleceklerini birleştirmek amacıyla halkların birbirleriyle konuşmaları ve işbirliği yapmaları. Avrupa halkları özelliklerini yitirmeden yeni bir Avrupa kimliği oluşturmak istemektedir. Bu yolda farklılıklar engel değil, zenginliktir.” demişsin. İyi; ama biz kendimize benzemekten çok korkarız. Burada birine, “Yabancı gibi oldun!” dendiğinde iltifat edilmiş olur (Anımsayınız: Mazhar Alanson’lu “bonus” reklamı). Kendi ürettiğimiz mallara İngilizce adlar vermekle kalmaz, o malları İngilizce adlarla tanıtırız. Zaten, İstiklal Caddesi ya da Bağdat Caddesi değil, herhangi bir kentimizden herhangi bir cadde, çarşı, alışveriş merkezi fotoğrafındaki İngilizce yazıları görseniz buranın Türkiye olduğuna inanamazsınız. Semt, yer, yöre, bölge adlarımızı bile İngilizce yaptık. Country’lerimiz, Casaba’larımız, Beach’lerimiz var. (Anımsayınız: Kuşadası’nda bir plajın adı, Long Beach.) Alfabemizdeki harfleri bile İngilizceymiş gibi okuyoruz. Şimdi sen kalkmış, kültürümüzün Avrupa Birliği’ni zenginleştireceğinden söz ediyorsun. “Küçük Amerika” olma yolundaki uğraşımızı sürdürürsek Türk kültürü diye bir şeyden söz etmek çok zorlaşacak ve elimizde, kültür diye, tek pop kültürü kalacak. Ne dersin, pop kültürümüzle de zenginleştirebilir miyiz AB’yi?

 

Feyza Hepçilingirler, Yıldızların Suya Döküldüğü