"Üç kardeştiler. Bu üç kızın en küçüğüne sormuştum:
- Sizin adını nedir?
- Cânan, Efendim.
- Ya ablanızınki?
- Nâlân.
Daha büyülk ablalarının da adı Nâzan'dı.
Hepsine birden sormak zorunda kaldım.
- Peki, Nâlân ne demek?
Bilmiyorlardı. Bu kelimenin mânâsını anneleri de hatta babaları da bilmiyordu. Onlar, sadece kızlarına Nâzan'la kafiyeli ve o güzel kelimenin ahenginde bir söz olduğu için bu ismi koymuşlardı. Nitekim, üçüncü kızın Cânan oluşu da hep o Nâzan ahenginin bir devamıydı.
Mânâsını bilselerdi, belki de kızlarına bu ismi koymazlardı.
Çünkü Nâlân, bizim Türküye topraklarında kazandığımız ince ve uzun, iki â sesiyle seslendirilmiş, güzel sesli, bir kelime olmasına rağmen, mânâsı, ağlayan, inleyen demektir.
Çocuklarına, dünyanın en güzel sesli ve güzel mânâlı kelimeleriyle ad koymak duygusundaki anne-baba'ların, mânâsını aramayacak kadar hoşlarına giden nâlân kelimesinin sırrı ve tılsımı ne idi? Bunu bir başka misalle belirteceğim:
Bir aile toplantısında, bir yaz misairi, ev sahiplerine soruyordu:
- Bu akşam nereye gideceğiz?
- Evin en küçük kızı, en güzel bir İstanbul Türkçesiyle şu vcevabı veriyordu:
- Lâlezâr'a..
Dönüşte de misafirlerini Divan Oteli'ne bırakacaklardı. Divan kelimesini de bazı edebiyat mutehassıslarımız(!) gibi divan değil, kelimenin bütün alışılmış sesiyle:
D î v a n telaffuz ediyordu.
Bu kelimelerin Türkiye'de hâlâ, hem de reklamatif bir ahenkle yaşamaları seslerinin Türkçeleşmiş güzelliğindedir."
Nihad Sami Banarlı, Türkçenin Sırları, İstanbul-Nisan 2006

tşklr..