GİDİYORUM

İşte gidiyorum!..

Kim bilir kaç bahar beklediğim gerçekle,
Zamanın üstüne kalın bir çizgi çizip
Hayallerime adanmışlığımı terk edip
Gidiyorum.

Gidiyorum işte!..

Bir ekim sabahı sahilde başlayan
Kısa yokuşların kırgın yorgunluğunu,
Kış aylarının firar gecelerinde
Kapı gıcırtıları ve musluk seslerinin
Perdesiz nemli banyo duvarlarından
Hatıra kalan sinizütlerin
Yüreğimde açtığı yaraları sarmadan,
Gurbete dair hatıralarımı
Bir bir terk edip;
Terkimde uzayan sahil boyunca
Kendimi dalgalara bırakıyor
Ve gidiyorum.

Gidiyorum işte!..

İlk günün heyecanı gibi alışamadığım iklimleri,
Gurbet akşamlarına dair yazdığım şiirleri,
Soğuk kış gecelerinde kalorifer kokularını,
Kapalı havaların yağmurlu sabahını,
Ve sevdaya dair ne varsa:
Acılarımı, ümitlerimi, ümitsizliklerimi
Şimdi terk ediyor,
Ve gidiyorum.

Kalabalık bir mekânın
Tercihe dair imkânsızlığında
Çığırtkanlığın sessizliğe özlemi kadar
Kaldırım üstü parke taşları paylaşımlarım,
Bir de benden çalınan dört damla gözyaşım.
Bırakıyorum sana
Sende kalan ne varsa bana dair
İstiyorum.
Ve gidiyorum.

Gidiyorum işte!..

Tahta banklarda soğuğa aldırış etmeden,
Derslerden ve geceden artakalan zamanı
Yağ kokulu kantinlerin
Kırmızı şeritli yuvarlak masalarında
Rol yapmadan,
Ve üzerimize yüreğimizden başka muska takmadan
Militan üstü dostluğumuzu
Bir sana bir de Kekili şarkılarına adıyor
Tebessümlü bakışlarını alıyor
Ve gidiyorum.

Gidiyorum işte!..

Asırların dindiremediği acıyı sırtlayıp,
Kıraç toprakların özlemiyle
Maviye ve yeşile
Bir de nemli gecelerin uykusuna doymadan,
Ve kalabalıklar içerisinde yalnızlığımın seyrinde
Ufuklarda kaybolan gözlerimi bulmak için
Gidiyorum.
Gidiyorum işte!..

Zaman gün boyu çoğalsın kenarımda
Ben her şeyi sevdaya kurban edip
Gidiyorum.

Gece, mehtaba âşıkmış
Olsun, ben gidiyorum
Gidiyorum işte!..



Mustafa METİN
TRABZON–2000

beğeni ile okudum, gerçekten güzel bir şiir.