“BANA ÖZGÜRLÜĞÜMÜ GERİ VERİN”
 
Her sabah uyarıyor annem: “Mümkün olduğunca sınıftan çıkma e mi?”
Korkuyor annem. Farkındayım. Ne kadar ortalıkta olursam, o kadar zarar göreceğimi düşünüyor. Televizyonlarda haberleri izlerken “Bak görüyor musun” diyor. “Sınıftan çıkma dediğim kadar yok mu?”
Sıkılıyorum aslında. Okulun içinde rahat rahat gezmek, okulun yanındaki kırtasiye dükkanından alışveriş yapmak istiyorum.
İzin alamıyorum annemden. “Servisten iner inmez sınıfına hemen” diyor. “Sağa sola takılayım deme sakın.”
…“Hep o programların yüzünden” diyorum anneme. “Herkesin derdini anlattığı o programları izleye izleye bu hale geldin sen.”…Elinde kumanda, televizyon kanallarını gezerken çoğu zaman söylenir görürüm annemi: “Bu ne ya tüm kanallarda kan gövdeyi götürüyor.”
Sonra birden suçüstü yapar gibi bana döner annem: “Arkadaşlarından kendini bu karakterlere benzetmeye çalışan var mı?”…Hiç “var” der miyim? “Var” dersem olacakları biliyorum çünkü. Annem: “Sınıftan çıkma” değil, “Sıradan kalkma” diyecek bu kez.
Kimi zaman çok sıkılıyorum aslında. Okulumun içinde özgürce gezmek, okulumun hemen yanındaki kırtasiyeden alışveriş yapmak istiyorum.
Böyle anlardaysa en çok o televizyonlara kızıyorum. Annemi her geçen gün biraz daha kuşkucu yapan, özgürlüğümü sınırlayan o televizyon kanallarına….“Televizyonlardan şiddeti çekin, bana özgürlüğümü geri verin!”
Arzum Gökçe Köle (5. sınıflar birincisi)
İsmet İnönü İlköğretim Okulu 5/E
Seyhan/Adana

ne yazık ki ülkemizde  böyle kısıtlamalarla yetişen bir sürü çocuk var. insan ömrünün en özgür dönemi olan çocukluğenu yaşamadan büyüyorlar.

Çok hoş bir yazı...